مجله دفاع هوافضایی

چکیده یکی از دغدغه های مهم پس از جنگ تحمیلی پاکسازی زمین از مین ها و بمب های عمل نکرده مدفون در آن می‌باشد که متاسفانه هر ساله عده ای از هم وطنان عزیزمان کشته و یا زخمی می‌شوند. مهم ترین روش برای پردازش و تفسیر ناهنجاری های مغناطیسی مدفون، روش اویلر است که عمق را تخمین می زند. در این تحقیق، در ابتدا داده‌های مغناطیسی ساختگی حاصل از 16 مدل کروی کشیده و 2 مدل استوانه‌ای به طور همزمان پردازش و تفسیر شده و سپس داده‌های مغناطیس زمینی مربوط به محوطه موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران پردازش و تفسیر می‌شوند که در منطقه مذکور برای انجام یک مطالعه تحقیقاتی تعدادی ورقه‌ی فولادی و یک لوله آهنی توخالی و یک تیرآهن میله‌ای دفن شده است. در ادامه برای تخمین عمق و مرز آنومالی‌های مدفون، روش اویلر مکانی برروی داده‌های ساختگی و واقعی اعمال ‌گردید. مزیت اصلی استفاده از این روش این است که این امکان را فراهم می‌کند تا برآوردی از موقعیت افقی و عمق توده زیرسطحی بدون نیاز به دانستن پارامترهای بردار مغناطیس زمین صورت گیرد.

چکیده در این مطالعه به بررسی عددی اتصال‌های از پیش تأیید شده مبحث دهم مقررات ملی ساختمان تحت بارگذاری انفجاری پرداخته شد. بدین منظور، شش قاب سه طبقه دو دهانه با اتصال‌های مختلف مورد بررسی قرار گرفت. این قاب‌ها دارای تیر و ستون‌های یکسان بوده و تنها نوع اتصال‌های آن‌ها متفاوت بود. نتایج حاصل نشان داد که تحت بارگذاری انفجاری، قاب با اتصال گیردار فلنجی با چهار پیچ و بدون سخت‌کننده دارای کمترین جابجایی و بهینه‌ترین عملکرد است. همچنین قاب با اتصال گیردار مستقیم توسط تیر با مقطع کاهش‌یافته داری بیشترین جابجایی و ضعیف‌ترین عملکرد بود. کاهش و یا افزایش تعداد طبقات تأثیری بر عملکرد بهینه قاب با اتصال گیردار فلنجی با چهار پیچ و بدون سخت‌کننده نداشت. به ازای 5 متر نزدیک‌تر شدن محل انفجار به قاب، فشار موج انفجار معادل افزودن 50کیلوگرم TNT افزایش یافت. برای بهبود عملکرد این اتصال‌ها نیز روش‌های مختلفی مورد بررسی قرار گرفت و مشخص شد که افزودن صفحه فولادی با ضخامت 1 سانتی‌متر به محل چشمه اتصال و دو انتهای تیرها به‌صورت جداگانه باعث کاهش 11و 5 درصدی حداکثر جابجایی قاب شد. این در حالی است که افزودن صفحه فولادی با ضخامت cm 1 هم‌زمان به دو انتهای تیرها و چشمه اتصال ستون، باعث کاهش 15 درصدی جابجایی در تراز سقف سوم قاب شد که روش بسیار مناسبی برای بهبود عملکرد اتصال‌ها در مقابل انفجار است.

چکیده پوشش­های چند­لایه­ نیتریدی ایجاد شده توسط رسوب فیزیکی بخار (PVD) روند خوبی در بهبود مقاومت به خوردگی نشان داده­اند. در این تحقیق، عملکرد خوردگی پوشش­های چند­لایه Ti/TiN با ضخامت حدود 1.5 میکرون که توسط کندوپاش مگنترونی خلأ بالا بر روی    زیر­لایه­ آلیاژ آلومینیم 7075 ایجاد شدند، بررسی شد. وجود فاز­های TiN، TiO_xN_y و TiO₂ توسط آنالیز XPS در مقطع جانبی پوشش­های چندلایه تأیید شد. یکنواختی سطح پوشش­ها به همراه ایجاد سطحی چقرمه با دانه­های ریز با استفاده از میکروسکوپ FESEM و زبری سطح 142 آنگستروم با میکروسکوپ AFM تأیید شد. نتایج آزمون امپدانس الکتروشیمیایی (EIS) رفتار مطلوب خوردگی پوشش­های چندلایه­ای  Ti/TiN را اثبات نمود. بازه تغییرات مقاومتی برای نمونه­های پوشش داده شده، بین  808.5 تا  1984 بود که در مقایسه با نمونه بدون پوشش با مقدار  84.3، افزایش چشم‌گیر مقاومت به خوردگی بین 23-9.6 برابری را نشان داد.